Zagadnienia bezpieczeństwa i prywatności należą do podstawowych elementów budowy systemu handlu elektronicznego. Dotychczasowy rozwój form działalności gospodarczej zakładał zaufanie oparte na konieczności fizycznego kontaktu między kupującym a sprzedającym. Było to wynikiem doświadczeń poprzednich kilku tysięcy lat ewolucji systemów gospodarczych ludzkości, począwszy od rewolucji neolitycznej i wprowadzonego przezeń podziału pracy. W całym tym okresie środki technicznie uniemożliwiały na dobrą sprawę dokonywanie transakcji anonimowych, nabywnie anonimowych produktów etc, zaś wymagany do prowadzenia działalności gospodarczej kapitał skutecznie ograniczał aktywności gospodarczą do osób mogących zagwarantować uczciwość i poręczyć za gwarancję wykonania usługi czy dostarczenia towaru.

Pojawienie się ogólnie dostępnych, tanich i niezawodnych technologii przesyłu informacji, opartych o zdecentralizowane i efektywnie zarządzane sieci, umożliwiło pojawienie się nowego typu działalności gospodarczej – handlu elektronicznego. Jako podstawowe jego cechy można wskazać: (1) relatywnie niskie koszty wejścia/wyjścia z rynku, (2) szeroki ogólnoświatowy zasięg, (3) możliwość oferowania transmisji w trybie one-to-one oraz związana z tym możliwość efektywnego docierania do określonych grup docelowych klientów, (4) dużą anonimowość obu stron transakcji.

Pojawienie się handlu elektronicznego umożliwiło przeniesienie na pozostałe (w stosunku do rynku finansowego) mechanizmów praktycznie wolnej konkurencji, z pełnym dostępem do informacji, wielością sprzedawców, wielością kupujących i praktycznym brakiem kosztów zawierania transakcji a w efekcie mechanizm wyrównywania się poziomu cen za podobne usługi/towary. Negatywną stroną tego procesu jest jednak immanentny w stosunku do niego spadek zaufania do poszczególnych sprzedawców, spowodowany brakiem fizycznego kontatku. Możliwe jest oczywiście nawiązanie relacji opierających się na pełnym zaufaniu pomiędzy stronami, jest to jednak proces trudniejszy niż w przypadku tradycyjnego modelu handlu.

Brak zaufania pomiędzy stronami transakcji jest jednak tylko jednym z elementów składających się na zagadnienie bezpieczeństwa handlu elektronicznego. Drugim czynnikiem skutecznie odstraszającym od korzystania z usług handlu elektronicznego, jest obawa przed koniecznością przesyłania w nim pewnych danych, które uważane są za dane osobiste. W krajach z rozwiniętą gospodarką elektroniczną funkcjonują bardzo rygorystyczne przepisy chroniące dane osobowe kontrahentów firm zajmujących się gospodarką elektroniczną, zaś przestrzeganie zasad ochrony prywatności należy do ich podstawowych zadań. Jak zatem należy definiować prywatnośc? Wydaje się, że należy ją postrzegać w kategoriach procesu, polegającego na uniemożliwieniu osobom postronnym dostępu do danych pozwalających na zidentyfikowanie strony, której prywatność ma być zapewniona/chroniona.

Pojęcie bezpieczeństwa jest pojęciem w stosunku do prywatności znacznie szerszym i zawiera je w sobie. Poza prywatnością obejmuje także zagadnienia zapewnia stabilności działania platformy, dokładności przekazywanych danych, tajności odpowiednich informacji etc. Jako elementy składające się na system zabezpieczeń wskazać można: (1) identyfikację/autentykację (authentication), (2) poufność (confidentiality), (3) niezaprzeczalność (non-depudation), (4) integralność (integrity).